Humbja e një personi të dashur është një nga përvojat më të vështira dhe më të thella që njeriu mund të përjetojë. Në momentin kur humbasim dikë që e duam, bota jonë shembet. Gjithçka që kemi njohur dhe ku jemi mbështetur nuk është më e njëjtë. Ndjenja e zbrazëtisë, pasigurisë dhe dhimbjes nuk është thjesht një reagim emocional, por një pasqyrim i thellë i lidhjes njerëzore dhe nevojës për siguri. Gjatë procesit të pikëllimit, shpesh shfaqen emocione të forta, si zemërimi, frika dhe dëshpërimi – ndjenja që mund të na pushtojnë dhe të na lënë të hutuar, të thyer emocionalisht dhe në kërkim të kuptimit.

Zemërimi në momentet e humbjes shpesh drejtohet ndaj diçkaje ose dikujt – ndaj fatit, Zotit, rrethanave apo edhe vetë personit që kemi humbur. Ky zemërim është shprehje e dhimbjes, por edhe e dëshirës për të rifituar disi kontrollin në një botë që na duket kaotike. Edhe pse është një ndjenjë e pakëndshme, zemërimi është pjesë e natyrshme dhe e pranueshme e procesit të pikëllimit. Kur e pranojmë këtë ndjenjë dhe gjejmë mënyra të shëndetshme për ta shprehur, mund të hedhim hapat e parë drejt shërimit emocional.

Frika është një tjetër emocion që shfaqet shpesh pas humbjes. Përballë një realiteti të ri, ndiejmë pasiguri: Si do të vazhdojmë jetën pa personin e dashur? A do ta përjetojmë ndonjëherë përsëri lumturinë? A do të na godasë sërish një humbje? Frika nga vetmia, ndryshimet dhe e panjohura mund të jetë paralizuese dhe shpesh na shtyn të mbyllemi në vetvete. Pikërisht në këto momente bëhet veçanërisht e rëndësishme të kërkojmë mbështetje – te familja, miqtë ose profesionistët që mund të na udhëheqin gjatë këtij procesi. Ndarja e frikës me të tjerët shpesh e bën atë më të vogël dhe më të përballueshme.

Dëshpërimi është ndoshta shtresa më e thellë e pikëllimit. Është momenti kur ndiejmë se asgjë nuk ka më kuptim dhe kur dhimbja na duket tepër e madhe për ta përballuar. Humbja mund të shkaktojë një krizë ekzistenciale, ndjenjën e pafuqisë dhe humbjen e plotë të identitetit. Në një gjendje të tillë, njeriu ndonjëherë mund të ndiejë se nuk do të jetë në gjendje ta përballojë zbrazëtinë që ka lënë pas humbja.

Megjithatë, pikërisht në këtë thellësi të dhimbjes ekziston edhe mundësia për rritje personale. Shumë njerëz tregojnë se gjatë procesit të pikëllimit kanë fituar një vetëdije më të thellë për veten, kanë mësuar t`i vlerësojnë më shumë gjërat e vogla të jetës dhe kanë krijuar lidhje më të forta me të tjerët. Dhimbja na ndryshon, por njëkohësisht na hap dyert drejt një dimensioni të ri të ekzistencës. Procesi i pikëllimit nuk është linear. Ka momente kur dhimbja ndihet më e fortë, veçanërisht kur një aromë, një këngë apo një vend zgjon kujtimet për personin që kemi humbur. Secili e përjeton humbjen në mënyrën e vet dhe nuk ekziston një mënyrë e vetme apo një kohë e përcaktuar për ta përballuar atë. 

Humbjet na ndryshojnë përgjithmonë, por na kujtojnë edhe se sa të aftë jemi për të dashur. Zemërimi, frika dhe dëshpërimi nuk janë shenja dobësie, por pasqyrim i natyrës sonë njerëzore. Prandaj, ato janë pjesë e procesit të zakonshëm të pikëllimit dhe, në këtë kontekst, nuk përbëjnë domosdoshmërisht arsye për shqetësim. Po ashtu, mënyra se si e përjetojmë pikëllimin ndryshon edhe në varësi të moshës. Përmes pranimit dhe mbështetjes së njerëzve të afërt, mund të mësojmë të bashkëjetojmë me humbjen dhe të gjejmë sërish qetësinë. Sepse ata që largohen fizikisht nga jeta jonë, vazhdojnë të jetojnë në kujtimet dhe në zemrat tona.

© REVISTA TEUTA. Të gjitha të drejtat janë të rezervuara.